Αξιοθέατα

(Παρακαλούμε πριν οποιαδήποτε αναδημοσίευση των παρακάτω κειμένων, να υπάρχει επικοινωνία με το Σύλλογο μας και να γίνεται ρητή αναφορά σε αυτόν).

Λίγα λόγια για τη Σορωνή της Ρόδου

Η Σορωνή αποτελεί την έδρα της Δημοτικής Ενότητας Καμείρου (πρώην Δήμος Καμείρου) του ενιαίου Δήμου Ρόδου. Βρίσκεται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από τη πόλη της Ρόδου. Πήρε το όνομά της από το δάσος των «Δρυών» που υπήρχε στη περιοχή. Σόρων (ή σάρων) σημαίνει δάσος δρυών και χώρος με βελανιδιές, σαρώνις ή σορώνις σημαίνει παλαιά ή μικρή βαλανιδιά. 

Το χωριό είναι χτισμένο πολύ κοντά στη παραλία αλλά και στο βουνό. Έχει έκταση 13.675 στρεμμάτων. Διαθέτει πλούσια βλάστηση και γόνιμο έδαφος, το οποίο καλλιεργείται από τους κατοίκους με ελαιόδεντρα, αμπέλια και άλλα γεωργικά προϊόντα.

Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων αξιόλογη τοποθεσία είναι ο Άγιος Σουλάς (Σίλας), όπου υπάρχει αισθητικό δάσος με πηγή, της οποίας το νερό θεωρείται θεραπευτικό και εγκαταστάσεις αθλητικές (γήπεδο ποδοσφαίρου, μπάσκετ, τένις), πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής και ένα υποτυπώδεις ιπποδρόμιο, όπου οργανώνονται ιπποδρομίες κατά το πανηγύρι του ομώνυμου Αγίου (20-30 Ιουλίου) ενός από τα μεγαλύτερα και ιδιαίτερα πανηγύρια του νησιού, το οποίο συγκεντρώνει δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες. 

Εξέλιξη πληθυσμού:

Έτος:

1951

1961

1971

1981

1991

 2001

 2011

Πληθυσμός:

866

886

854

926

1232

 1223

 1.278

Δείτε ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Σορωνής:

 

Παρακάτω ακολουθεί ένα ποίημα για τη Σορωνή, του Μιχάλη Χατζηκυριαζή, του Μέντου όπως ήταν γνωστός. (1902-1992). 

Έκατσα συλλογίστηκα, έστριψα το μυαλό μου, να γράψω κάτι σχετικά με το μικρό χωριό μου.

Η Σορωνή ανέκαθεν, σ' όλες τις περιόδους, είχε παιδιά της προκοπής κι' άνθρώπους της προόδου.

Ήταν απ' όλα τα χωριά πρώτη στην γεωργίαν, πρώτη στην δεντροφύτευση και στην κτηνοτροφίαν.

Και πάλι αν την θέσουμε στην τάξη των γραμμάτων  και δω επρωτοπόρισε, δεν απομένει κάτω.

Πόσους δασκάλους έβγαλε, πόσους καθηγητάδες, ως και δεσπότην έχουμε και κάμποσους παπάδες.

Εβγάλαμε και ιατρούς, έχουμε δικηγόρους  και για την γεωργίαν μας έχουμε γεωπόνους.

Γλίπτη μαρμάρων είχαμε ακόμα βγαλωμένο, τον Γιάννη τον Παπαστεργή, τον πολυφημισμένο.

Και βουλευτή εβγάλαμε ακόμα απ' το χωριό μας κι αυτό εγώ το θεωρώ μεγάλον έπαινό μας.

Το όνομά του έρχομαι τώρα να ονομάσω: Καράμαριος το επίθετο, το όνομά του Τάσος.

Aν πεις για πατριωτισμό κι' αν κι' ήταν σκλαβωμένη κι εδώ επρωτοπόρισε, πίσω δεν απομένει.

Προσφέραμε και ήρωες: Τον Κυρμιχάλη Γιώργη,  τον άλλο τον Κλεόβουλο, Θανάση Χατζηγιώργη.

Ακόμα και τον ιατρόν Χατζητσαμπίκου Ηλία, που τον κατάντησαν τρελό για την κατασκοπία.

Κι' όλα αυτά γιατί είχαμε ανθρώπους καθώς πρέπει, όπως τον Φώτη τον Λουβρή, τον μέγα ευεργέτη.

Αυτός πρωτοθεμέλιασε σχολείο στο χωριό μας και εις αυτόν οφείλουμε όλη την πρόοδό μας.

Δεν φτάνει που 'χτισε σχολειό με έξοδα δικά του, εδώρησε στην εκκλησιά κι' όλα τα χτήματά του.

Κι' όταν το νέο μας σχολειό εβάλαμε μπροστά, που για να γίνει βέβαια χρειάζουνταν λεφτά,

πουλήθησαν τα χτήματα για την ανέγερσή του κι έτσι μας εβοήθησε μ' αυτήν την συνδρομήν του.

Τέτοιοι ανθρώποι βέβαια έχουν τιμή μεγάλη και μένουν σαν υπόδειγμα να τους μιμούνται κι' άλλοι.

Όπως τον εμιμήθηκε και η Χατζημαρούλα, που δώρησε στην εκκλησιά τα χτήματά της ούλα.

Ακόμα και τον Διαμαντή, όπου στα γήρατά του, εδώρησε στην εκκλησιά όλα τα χτήματά του.

Για ευεργέτες τους τιμώ και μάλιστα μεγάλους, γιατί η εκκλησία μας πλήρωνε όλους τους δασκάλους.

Χάρης λοιπόν εις αυτωνών την μεγαλοψυχία, στηρίχτηκε μες στην σκλαβιά η πρώτη μας παιδεία.

Και ακόμα τώρα πρόσφατα μια κόρη στο χωριό μας, εδώρησε οικόπεδο για το γυμνάσιό μας.

Του Κλεοβούλου η αδερφή, με τ' όνομα Μιράντα, που τ' όνομά της θα γραφτεί να βρίσκεται για πάντα.

Την δωρεάν την έκανε για τ' αδερφού την μνήμη, που τον σκοτώσαν Γερμανοί και ήρωας εγίνει.

Έχουμε και τον ιατρόν τον Σταύρο Παπαμανώλη, που δώρησε οικόπεδο να το ζηλεύουν όλοι.

Μέσα σ' αυτό εχτίσαμε κοινοτικό γραφείο  και αίθουσα υποδοχής και αργοτικό ιατρείο.

Σαν ευεργέτες όλους τους θέλω να τους τιμήσω και ως εδώ την πράξη μου έρχομαι να την κλείσω.

                                                        

 

Λαογραφικό Σπίτι Σορωνής

Το παραδοσιακό λαογραφικό σπίτι που βρίσκεται στη Σορωνή στεγάζεται μέσα σε μια παλιά κατοικία και σε αυτό μπορεί να δει κανείς διάφορα αρχαία αντικείμενα, υφαντά, κεντήματα, σκεύη αλλά και κάποιες παραδοσιακές στολές. Κατά τη διάρκεια του έτους πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις λαογραφικού ενδιαφέροντος, καθώς και διοργανώνονται επισκέψεις Σχολείων και άλλων συλλόγων και φορέων.

Ιστοσελίδα: http://soroni-folklore.webs.com/

Πατώνας εδώ θα μεταφερθείτε στην κατηγορία που παρουσιάζονται διάφορες δράσεις στο Λαογραφικό Σπίτι.

Φωτογραφίες:

Άλσος Άγιου Σουλά (Σίλα)

(*της Εκπαιδευτικού Αναστασίας Χατζηαντωνίου)

Νότια του χωριού Σορωνή υπάρχει μια πεδιάδα, η οποία εκτείνεται ανάμεσα σε δύο λοφοσειρές και φτάνει μέχρι τους πρόποδες του όρους Περιόλι. Συναντιέται με την κοιλάδα της Διμυλιάς την οποία διασχίζει κατά μήκος η κοίτη του χειμάρρου Πλατή. 
   Μέσα στην κοιλάδα αυτή και σ’ απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων του χωριού Σορωνής υπάρχει μικρό εξωκλήσι το οποίο ονομάζεται Άγιος Σουλάς. Το εξωκλήσι είναι οικοδομημένο στο όνομα του Αγίου Σίλα του αχώριστου συνοδοιπόρου του Αποστόλου Παύλου. Ολόγυρά του εκτείνεται περιοχή από κατάφυτα πανύψηλα πεύκα. 
   Ο ναΐσκος είναι ρυθμού Βασιλικής, έχει μήκος 7,70 μέτρων, πλάτος 2,70μ. και ύψος 3μ  Είναι άγνωστο πότε κτίστηκε. Στο επάνω μέρος της εισόδου υπάρχει ανάγλυφος σταυρός με ημερομηνία 1836. Θεωρείται βέβαιο ότι οικοδομήθηκε κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες πιθανόν κατά το 100-150 μ.Χ. 

Δείτε εδώ παλιές και πρόσφατες φωτογραφίες από το Άλσος και τη πανήγυρη του Αγίου:

Μέσα στο ναό και απέναντι από την είσοδο στη βόρεια πλευρά υπάρχει πηγή νερού μέσα σε τεχνητό σπήλαιο. Το αγίασμα θαυματουργεί θεραπεύοντας τα διάφορα δερματικά νοσήματα και ιδίως τη ψώρα. 

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση όταν ο Απόστολος Παύλος ήρθε στη Ρόδο, προς διάδοση του Χριστιανισμού, συνοδευόταν από το Σίλα. 

Η ιστορία της ιατρικής αναφέρει τον Σίλα, ως ιατρό δερματολόγο, ο οποίος θεράπευε πολλούς πάσχοντες από διάφορα νοσήματα λέπρας, κνιδώσεως, ψώρας, εκζεμάτων κ.τ.λ. 
   Ενώ ο Απόστολος Παύλος εργαζόταν στη Λίνδο για να οργανώσει τη διοίκηση της νεοϊδρυθείσης Εκκλησίας, ο Σίλας περιόδευε στα διάφορα χωριά του νησιού για να διδάξει τη νέα θρησκεία. 

Έφθασε στη σημερινή θέση του Αγίου Σουλά κοντά στην οποία υπήρχε συνοικισμός με ιερό βωμό. Άρχισε να κηρύττει τη θεότητα του Ιησού Χριστού στους κατοίκους. Επειδή όμως έβλεπε ότι οι ακροατές του ήταν πολύ δύσπιστοι, άρχισε να σκέπτεται με ποιο τρόπο θα μπορούσε να αποδείξει τη Χριστιανική πίστη κατά της ειδωλολατρικής πλάνης. 
   Μ’ αυτές τις σκέψεις ο Σίλας παρατήρησε ότι απέναντι από την κοινότητα στη θέση Νικολού που μέχρι σήμερα ονομάζεται «στου ψωριάρη» βρισκόταν ασθενής που έπασχε από ψώρα. Είχε απομακρυνθεί προνοητικά από τους κατοίκους για να μη διαδοθεί η αρρώστια. 
   Ο Σίλας αποφάσισε να στηρίξει τη θεότητα της χριστιανικής θρησκείας. Επανέλαβε τη διδασκαλία του και είπε : 

«Επειδή βλέπω ότι δε μπορείτε να καταλάβετε ποια από τις δύο θρησκείες είναι η αληθινή και ποια η ψεύτικη, προτείνω να φέρουμε εκείνο τον απομονωμένο ασθενή, ο οποίος πάσχει από ψώρα και να τον αφήσουμε κοντά στο βωμό. 

Μετά να προσευχηθούν οι ιερείς σας και να παρακαλέσουν τους θεούς σας να τον θεραπεύσουν. Αν ο ασθενής θεραπευθεί, αυτό θα σημαίνει ότι οι θεοί σας είναι αληθινοί και θα πιστέψω σ’ αυτούς κι εγώ. Αν όμως ο ασθενής δεν θεραπευτεί, τότε να προσευχηθώ κι εγώ, να παρακαλέσω το Θεό μου για τη θεραπεία του αρρώστου. Αν τότε αυτός γίνει καλά, αυτό θα σημαίνει ότι η θεότητα του Ιησού Χριστού είναι βεβαία και οι θεοί τους οποίους εσείς λατρεύετε είναι ψεύτικοι». 

Η πρόταση του Σίλα έγινε δεκτή και έφεραν κοντά στο βωμό τον ασθενή. Άρχισαν πρώτα οι ιερείς των ειδωλολατρών τις παρακλήσεις τους υπέρ του ασθενή, αλλά αυτός δεν έγινε καλά. 
   Μετά απ’ αυτούς προσευχήθηκε και ο Σίλας και αφού επικαλέσθηκε την παρά του Ιησού θεραπεία του ασθενή, πήρε νερό από την πηγή η οποία βρισκόταν κοντά στο βωμό. Έλουσε τον ασθενή και αμέσως αυτός έγινε εντελώς καλά. 

   Βλέποντας οι κάτοικοι το θαύμα πίστεψαν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός και τον παρακάλεσαν να διδάξει τη Χριστιανική θρησκεία. 

Ο Σίλας έμεινε εκεί μερικές μέρες, τους δίδαξε τη Χριστιανική θρησκεία, τους βάφτισε όλους, διόρισε ιερείς και διδασκάλους της νέας θρησκείας, θεράπευσε πολλούς ασθενείς των γύρω συνοικισμών και επέστρεψε στη Λίνδο, όπου συναντήθηκε με τον Απόστολο Παύλο. 
   Την είδηση αυτή την οποία μας δίνει η παραπάνω εγχώρια παράδοση, ότι ο χριστιανισμός εισήχθη στη Ρόδο απ’ αυτούς τους Αποστολικούς χρόνους την επιβεβαιώνουν και οι Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. ΚΑ΄-1).Σύμφωνα με αυτές, όταν ο Απόστολος Παύλος, συμπληρώνοντας την τρίτη αποστολική πορεία του, επέστρεφε στα Ιεροσόλυμα, επισκέφθηκε τους Φιλίππους, την Τρωάδα, τη Μυτιλήνη, τη Σάμο και τη Μίλητο και από κει πήγε στην Κω, ενώ την άλλη μέρα ήρθε στη Ρόδο και από δω πήγε στα Πάταρα. 

Στο σημείο αυτό οι Πράξεις των Αποστόλων δεν αναφέρουν πολυήμερη διαμονή του Παύλου στη Ρόδο, διότι (κεφ. Κ-16) ο  Παύλος βιαζόταν να φτάσει στα Ιεροσόλυμα πριν από τη γιορτή της Πεντηκοστής.

Τα θαύματα που αναφέρονται στη θεραπεία δερματικών παθήσεων και ιδιαίτερα της ψώρας όσων πιστών – αρρώστων χρησιμοποίησαν το νερό του Αγίου Σουλά για να πλυθούν, είναι πολλά. 

Σύμφωνα με μαρτυρία του ίδιου, ο Ηλίας Σταματέλλου από το χωριό Καλαβάρδα, όταν ήταν μαθητής, περίπου 12 ετών εκανοναρχούσε στον Άγιο Σουλά την ημέρα του πανηγυριού. Όταν οι ιερείς έβγαλαν τα άγια, το νερό της πηγής που βρισκόταν μέσα στο μοναστήρι φούσκωσε και βράχηκαν τα παπούτσια του, όπως και όλων των άλλων προσκυνητών που ήταν μέσα στο μοναστήρι. Ύστερα τα νερά στράφηκαν προς τα πίσω. 

Ένας Μπέης από την Αίγυπτο ο οποίος έπασχε από κάποιο δερματικό νόσημα ήρθε στη Ρόδο και διέμεινε στο ξενοδοχείο του κυρίου Ανδρίκου Καλλίγερου στο Νιοχώρι. Ο ξενοδόχος είδε τα χέρια του γεμάτα πληγές και τον ρώτησε γι’ αυτό. Ο Μπέης του απάντησε ότι πάσχει από ψώρα και ότι επισκέφτηκε πολλούς γιατρούς, αλλά καμιά θεραπευτική συμβουλή δεν τον ωφέλησε. 
   Τότε ο ξενοδόχος του έδειξε τον παπα – Ιωάννη Οικονόμο, ιερέα από τη Σορωνή, ο οποίος κατά τύχη είχε διαμείνει στο ίδιο ξενοδοχείο και του είπε ότι στο χωριό του παπά υπάρχει κάποιος καλός γιατρός γι’ αυτή την αρρώστια. Στη συνέχεια του διηγήθηκε διάφορα θαύματα του Αγίου Σουλά που είχε ακούσει. Ο Μπέης πήγε στον Άγιο Σουλά, λειτουργήθηκε, λούστηκε με το αγίασμα της πηγής και μετά από μερικές μέρες ήταν εντελώς υγιής. Όταν γύρισε στην Αίγυπτο έστελνε κατά καιρούς διάφορα δώρα στο μοναστήρι. 

Το θαυματουργό αυτό νερό βρισκόταν σε πηγή μέσα σε τεχνητό σπήλαιο, μέσα στο μοναστήρι, απέναντι από την είσοδό του. Οι προσκυνητές το έπαιρναν ως αγίασμα μετά τη θεία λειτουργία και θεράπευε τα διάφορα δερματικά νοσήματα. 

 Ο Γενικός  Διοικητής Δωδεκανήσου Μάριο Λάγκο έστειλε το 1931 για χημική εξέταση νερό από την πηγή αυτή και η ανάλυση έδειξε ότι το νερό περιείχε συστατικά που το έκαναν άριστο για πόση και ακόμα ότι είχε αντισηπτικές ιδιότητες για μερικά μολυσματικά εντερικά νοσήματα. 
   Η «Επιθεώρηση της νέας θεραπείας και πρακτικής ιατρικής» δημοσίευσε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους τα αποτελέσματα της ανάλυσης αυτής «Πηγή Αγίου Σουλά. – Ύδωρ ψυχρό, υπότονο, νατροδιοανθρακικομαγνησιακό μετά μονίμου ξηρού υπολείμματος γρ. 0,584ο/οο. Άριστο, ως ύδωρ επιτραπέζιο, ειδικώς τα νοσήματα της ανταλλαγής και ενέργειας αντιφοραματικής και αντισηπτικής, διαρκούσης της εξέλιξης μερικών μολυσματικών εντερικών νοσημάτων (ελίτυφος, γαστρεντερίτιδα, δυσεντερία κ.λ.π.). 
   Αφού λοιπόν ο Διοικητής είδε τα συστατικά και τις ιδιότητες του νερού του Αγίου Σουλά κατασκεύασε υπόγεια δεξαμενή, λίγα μέτρα από τη νότια πλευρά του μοναστηριού, για την αποταμίευση του νερού. Από τη δεξαμενή αυτή οδήγησε το νερό σε βρύση. 
   Όταν ο Γενικός Διοικητής της Δωδεκανήσου Μάριο Λάγκο επισκέφτηκε το πανηγύρι, αφού μελέτησε τη γοητευτική θέση του μοναστηριού και γενικότερα την όμορφη δασώδη περιοχή, σκέφτηκε να λαμπρύνει το πανηγύρι και κατασκεύασε Ιππόδρομο.

     Στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Σουλά υπάρχουν σήμερα:

- Πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής 

- Γήπεδα τένις και βόλευ 

- Ένα γήπεδο – ιππόδρομος. Είναι το ίδιο που έχει κατασκευαστεί επί Ιταλοκρατίας και σήμερα έχουν συμπληρωθεί μπασκέτες και μια μεγάλη εξέδρα που χρησιμοποιείται για διάφορες εκδηλώσεις.

- Ένα μεγάλο «κιόσκι»- καφετέρια  με αυλή και δύο μικρότερα σε στυλ «περιπτέρου».  

 Τέλος, πρέπει να πούμε ότι ο Χριστιανισμός διαδόθηκε στη Ρόδο και στην υπόλοιπη Δωδεκάνησο πολύ νωρίς . Είναι φανερό :

 Από μαρμάρινα βαπτιστήρια που βρίσκονται στον Άγιο Γεώργιο και στην Αγία Ειρήνη στη Λαχανιά και ακόμα ένα στα ερείπια της Αγίας Ειρήνης μεταξύ Αρνίθας και Απολακκιάς.
Από ονόματα ναών αφιερωμένων σε Αγίους των πρώτων Χριστιανών, όπως ο Άγιος Λουκάς (παλαιό ξωκλήσι) και ο Άγιος Σίλας στη Σορωνή, ο Άγιος Φιλήμονας στην Αρνίθα, ο Άγιος Αβακούμ και ο Άγιος Θωμάς στη Μονόλιθο και ο Άγιος Φωκάς στα Σιάννα.

Πατώντας εδώ θα μεταφερθείτε στην κατηγορία που παρουσιάζονται οι εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο για τον Άγιο Σουλά.

Φωτογραφίες από το Άλσος Αγίου Σουλά: 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Άγιος Λουκάς ο Γέρος

Στη Σορωνή όταν αναφέρονται στον Άγιο  Λουκά το «Γέρο» μιλούν για το μοναστήρι  του  Αγίου  Λουκά  που βρίσκεται στα ανατολικά του χωριού, χτισμένο σε ένα ύψωμα που από κει  διαφεντεύει τον κάμπο του χωριού ως κάτω τη θάλασσα.

Τον ονομάζουν «Γέρο» γιατί στις διάφορες εμφανίσεις Του παρουσιαζόταν με τη  μορφή ενός γέρου με άσπρα μαλλιά και με μπαστούνι.

Ο ρυθμός του μοναστηριού είναι μονόκλιτη βασιλική. Το πάτωμα από βοτσαλάκι όπως συνηθίζεται στις νησιωτικές εκκλησίες. Πάνω από την εξώπορτα υπάρχει μαρμάρινο ανάγλυφο με οικόσημα. Το πρώτο οικόσημο είναι ο σταυρός του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου. Το δεύτερο είναι του Μεγάλου Μαγίστρου Jacques de Milly  ο οποίος διοίκησε το Τάγμα  από το 1454 έως το 1461. Το τρίτο οικόσημο είναι  κάποιου άγνωστου, προφανώς αυτού που βοήθησε στην ανοικοδόμηση. Το μαρμάρινο ανάγλυφο φέρει περιμετρικά λατινικά γράμματα και τον αριθμό 146 προφανώς 1460. Λέγεται πως εκεί υπήρχε μεγαλύτερος ναός αλλά καταστράφηκε από σεισμό με αποτέλεσμα να ανοικοδομηθεί μικρότερος.

Υπάρχει μόνο ένα σημείο που διατηρείται η αγιογραφία που παριστάνει ολόσωμους τους Αγίους Λουκά και Κόνων, όπως υπάρχουν και σε παλαιά εικόνα στο τέμπλο της εκκλησίας στο χωριό.

Η Αγία Τράπεζα είναι μαρμάρινη και σκαλισμένη και μοιάζει να προέρχεται από πρωτοχριστιανική εκκλησία. Λένε πως κάτω από το Ιερό περνούσε αγωγός με νερό και μπορούσες να πάρεις νερό και από εκεί μέσα. Το νερό μαζευόταν από ένα λαούμι στους λόφους πάνω από το μοναστήρι και με αγωγό μεταφερόταν μέχρι τον κεντρικό δρόμο όπου υπήρχε στέρνα στην οποία έπεφτε και έτσι έπιναν οι περαστικού οδοιπόροι και τα ζώα. Μέχρι την δεκαετία του '60  λειτουργούσε εν μέρη αυτός ο αγωγός και έβγαζε το νερό σε χωράφι κάτω από το μοναστήρι. Επίσης η περιοχή εκεί λέγονταν κεράμοι γιατί όπως λένε είχε κεραμοποιεία.  

 

 

Ερείπια παλαιών μοναστηριών:

Παναγία Καθολική: Μεταξύ  του νέου σταδίου "Ι. Πρώτος" και του άνω Αι Γιώργη,  είναι τα ερείπια της Παναγιάς της Καθολικής. Όπως λέει η παράδοση εκεί υπήρχαν κατακόμβες τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Αν αναλογιστούμε τη ιστορία της επίσκεψης στον χώρο, του Αποστόλου  Σίλα και στην συγκρότηση εκκλησίας από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια στην περιοχή αυτή, τότε η παράδοση για κατακόμβες στους μετέπειτα ρωμαϊκούς διωγμούς έχει κάποια βάση. Στη θέση εκείνη ανεγέρθηκε παλαιοχριστιανική εκκλησία και αργότερα μεγαλύτερος ναός του οποίου τα θεμέλια υπάρχουν έως σήμερα.

Αρκετό υλικό από τα ερείπια μεταφέρθηκε στην οικοδόμηση της εκκλησίας του Αγίου Λουκά στο χωριό. Απ’ότι λέγεται τριγύρω στην περιοχή υπήρχαν διάφοροι συνοικισμοί και αυτή ήταν η κεντρική τους εκκλησία. Το καμπαναριό της δεν ήταν  δίπλα στην εκκλησία αλλά σε έναν λόφο απέναντι από τον χείμαρρο που κατέβαινε από το Μόη και λέγεται μέχρι σήμερα Σομαντήρα  μάλλον από τη λέξη σήμαντρο. Την καμπάνα την τοποθέτησαν εκεί για να ακούγεται ανοιχτά στη γύρο περιοχή με τους οικισμούς.

Μαντινάδες που έμειναν από την εποχή που υπήρχε η εκκλησία της Παναγίας και μέσα από αυτές φανερώνεται η εκτίμηση του κόσμου προς αυτή καθώς και η μεγαλοπρέπεια της είναι οι παρακάτω

Ω Παναγιά  Καθολική και Παναγιά Ελεούσα, την κόρη οπού γαπώ να μου την ευλοούσα.

Ω Παναγιά Καθολική με τ’ασημένιο χέρι, γλέπε τα μαντράκια μου χειμώνα καλοκαίρι.

Ω Παναγιά Καθολική με τα εκατό καντήλια, φύλαγε την αγάπη μου να σου τα κάνω χίλια.

   

Αξεστράτηος: Μοναστήρι του Αρχιστράτηγου Αρχαγγέλου Μιχαήλ  στο δρόμο από Σορωνή προς Φάνες. Οι πέτρες από τα ερείπια μεταφέρθηκαν για τις ανάγκες στο χτίσιμο της εκκλησίας του χωριού και στις ελάχιστες πέτρες που είχαν απομείνει άναβαν καντήλι έως το 1940.

 

Άγιος Δημήτριος: Στη θέση καμίνια διπλά στον ποταμό Πλατύ. Είναι ορατό έως σήμερα το σημείο που βρισκόταν.

 

Η  Κυρά: Αφιερωμένο στην Παναγία στην περιοχή Κριθαριές. Μέχρι σήμερα υπάρχει μέρος του τοίχου  του μοναστηριού.

 

Παλιοεκκλησιές:

Στην ομώνυμη τοποθεσία του κάμπου όπου λέγεται πως υπήρχαν εκκλησίες.

Αγίου Ιάσωνα - Απόστολος: Υπήρχαν δύο εκκλησίες. Η μία πιο μεγάλη στη διαδρομή από Άγιο Σουλά προς Διμυλιά  και έχει μείνει έως σήμερα η τοποθεσία Γιάσονας.

Η άλλη πιο μικρή στην περιοχή  κάτω από το μοναστήρι του Αγίου Λουκά, η οποία έως σήμερα ονομάζεται Γιασονάρι σε ανάμνηση αυτής της  μικρής εκκλησίας.

Άγιος Ζήνων - Απόστολος: Υπήρχε εκκλησία στην περιοχή που σήμερα λέγετε Αζήνωνα και  βρίσκεται μεταξύ του Αγίου Σουλά και του ερειπωμένου χωριού του άνω Καλαμώνα.

Αγιά Λαμπού: Έτσι έλεγαν  μέχρι τις αρχές του περασμένου αιώνα την περιοχή που σήμερα λέμε Λαμπού. Επίσης την έλεγαν και Κυρά ή Αγιά Λαμπού ποτέ όμως σκέτο Λαμπού. Η παράδοση λέει ότι εκεί που υπήρχε η ρένη  Λαμπού, ήταν χτισμένη μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία την Λαμπούσα.  Η εκκλησιά είχε ρυθμό βυζαντινό με τρούλο ο οποίος ήταν από χρυσάφι με αποτέλεσμα την ημέρα να λάμπει και με αυτόν τον τρόπο να δείχνει στα καράβια ότι εκεί έχει λιμάνι.  Αυτό το λιμάνι εξυπηρετούσε το παλιό χωριό της Σορωνής που μάλλον ήταν σ’εκείνη την περιοχή χαμηλά στον κάμπο, πριν οι  επιδρομές των πειρατών και των Αράβων τον 7ο αιώνα,  αναγκάσουν τους κατοίκους να  αποσυρθούν από την παραλιακή ζώνη και να κρύψουν το χωριό ανάμεσα στους λόφους  Κούσπα  και Πατέλες  ώστε και με την βοήθεια των αμπερνών (βελανιδιών) να μην είναι ευδιάκριτο από τη θάλασσα. Σε αυτό το σενάριο συνηγορούν τα αρχαιολογικά ευρήματα στην ΔΕΗ και τη γύρω περιοχή, η τοποθεσία Παλλιοεκλησιές καθώς και θρύλοι όπως οι παρακάτω. Στη μέση ακριβώς της απόστασης με το παλιό χωριό υπάρχει θαμμένος θησαυρός. Επίσης,   στις τρεις κερατιές στην παλιά στράτα, είναι θαμμένη χρυσή χοίρα με 3 ή 6 χρυσά γουρουνάκια. Όταν λοιπόν εμφανίστηκαν στις θάλασσες μας για πρώτη φορά οι Άραβες και οι πειρατές και  είδαν την εκκλησία της Παναγίας της Λαμπούσας στράφηκαν προς την παραλία για να αποβιβασθούν και να πάρουν  το χρυσάφι. Τότε λέγετε ότι η Παναγία για να μην αφήσει να πέσει η εκκλησία στα χέρια των αλλόπιστων, βούλιαξε ολόκληρη  την εκκλησία σε μία λιμνούλα που δημιουργήθηκε, παραμένοντας η εκκλησία όμως άθικτη.

Η λιμνούλα μετατράπηκε σε ρένη με καλαμιές και χέλια. Έτσι όπως στις άλλες τρεις ρένες του χωριού οι Σορωνιάτες τις επισκέπτονταν συχνά και αφού δημιουργούσαν διεξόδους προς τη θάλασσα για να φεύγει το περισσότερο νερό, έριχναν μέσα καρπούς αστρακιάς (γαλακτούσας) ενός δηλητηριώδες φυτού με αποτέλεσμα τα χέλια που ήταν μέσα να ζαλίζονται και να βγαίνουν στην επιφάνεια για να τα πιάσουν.  Όποτε πήγαιναν στην ρένη της Αγιάς Λαμπού, πάντα προσπαθούσαν να πετάξουν πέτρες στο μέσο της ρένης για να ακούσουν τον ήχο της πέτρας που έπεφτε στον τρούλο.

Επίσης όταν έπαιρναν βάρκες για να μαζέψουν πιο πολλά χέλια, πάντα πήγαιναν και πατούσαν στην κορυφή του τρούλου. Υπάρχουν και σήμερα άτομα που όταν ήταν πολύ μικροί θυμούνται τους μεγαλύτερους να είναι στο κέντρο της ρένης και να φωνάζουν <ακουμπάω τον τρούλο>.

Σήμερα η ρένη έχει αποξηραθεί και περιοριστεί στο ελάχιστο.

Όπως φαίνεται, η Σορωνή είναι από τα πρώτα μέρη που ρίζωσε ο χριστιανισμός. Χαρακτηριστικά σημάδια γι’ αυτό είναι τα εξής:

  1. Η ιστορία του Αποστόλου Σίλα  που δίδαξε στο χώρο του μοναστηριού.   
  2. Ο πολιούχος του χωριού Απόστολος Λουκάς ο Ευαγγελιστής.
  3. Ο Απόστολος Κόνων ο οποίος  εικονίζεται πάντα μαζί με τον Άγιο Λουκά.
  4. Ο Απόστολος Ιάσωνας  που προς τιμή του υπήρχαν δύο μοναστήρια.
  5. Η παράδοση που λέει πως στην Παναγιά την Καθολική υπήρχαν κατακόμβες.
  6. Ο Απόστολος  Ζήνων που προς τιμή του υπήρχε μοναστήρι στην περιοχή.
  7. Ο Απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος με μοναστήρι στο γειτονικό χωριό Θολό.

Οι περισσότεροι από τους παραπάνω  ήταν Απόστολοι εκ των Εβδομήκοντα.